"చట్టం ఉన్నా ఆగని అవస్థలు.. అత్యాచార బాధితులకు అబార్షన్ ఒక పెద్ద యుద్ధమే!"

ఢిల్లీ:భారతదేశంలో అబార్షన్ (గర్భ విచ్ఛిన్నం) అనేది కొన్ని ప్రత్యేక పరిస్థితుల్లో చట్టబద్ధం. తల్లి ప్రాణానికి ముప్పు ఉన్నా, అత్యాచారం వల్ల గర్భం దాల్చినా, లేదా పుట్టబోయే బిడ్డకు తీవ్రమైన శారీరక, మానసిక లోపాలు ఉంటాయని తేలినా అబార్షన్ చేసుకోవచ్చని చట్టం చెబుతోంది. కానీ, ఒక మహిళ ఈ హక్కును వినియోగించుకోవాలనుకున్నప్పుడు ఆమె ముందు అంతులేని ఆటంకాలు ఎదురవుతున్నాయి.

1. చట్టం ఇచ్చే వెసులుబాటు (In Theory):

• 20 వారాల వరకు: ఒక డాక్టర్ అభిప్రాయంతో అబార్షన్ చేసుకోవచ్చు.
• 
  
• 20 నుండి 24 వారాల వరకు: అత్యాచార బాధితులు, మైనర్లు, వికలాంగులు.. ఇద్దరు డాక్టర్ల అనుమతితో గర్భ విచ్ఛిన్నం చేయించుకోవచ్చు.
• 
  
• 24 వారాల తర్వాత: బిడ్డకు ప్రాణాంతక లోపాలు ఉంటే మెడికల్ బోర్డ్ అనుమతితో అబార్షన్ చేయించుకోవచ్చు.

2. క్షేత్రస్థాయిలో అడ్డంకులు (The Reality):

చట్టం ఇంత స్పష్టంగా ఉన్నా, ప్రాక్టికల్‌గా అది ఎందుకు అసాధ్యమవుతోంది?

• డాక్టర్ల తిరస్కరణ (Conscientious Objection): చాలా మంది డాక్టర్లు తమ వ్యక్తిగత లేదా మతపరమైన నమ్మకాల వల్ల, అంతా సవ్యంగా ఉన్నా అబార్షన్ చేయడానికి నిరాకరిస్తున్నారు. ఇది చట్టవిరుద్ధం కాకపోయినా, రోగికి ప్రత్యామ్నాయం దొరకడం కష్టమవుతోంది.
• న్యాయపరమైన జాప్యం: ముఖ్యంగా రేప్ బాధితుల విషయంలో, 24 వారాలు దాటిన తర్వాత కోర్టుల చుట్టూ తిరగాల్సి వస్తోంది. కోర్టు తీర్పు వచ్చేలోపే సమయం మించిపోవడం, బాధితురాలి ఆరోగ్యం మరింత క్షీణించడం మనం చూస్తూనే ఉన్నాం.
• మెడికల్ బోర్డుల జాప్యం: ప్రభుత్వ ఆసుపత్రుల్లో మెడికల్ బోర్డు ఏర్పాటు చేయడం, వారు రిపోర్ట్ ఇవ్వడం అనేది ఒక పెద్ద ప్రహసనంలా మారుతోంది.
• సామాజిక వివక్ష (Social Stigma): అవివాహిత మహిళలు అబార్షన్ కోసం వస్తే, హాస్పిటల్ స్టాఫ్ చూసే చూపు, అడిగే ప్రశ్నలు వారిని మానసిక క్షోభకు గురిచేస్తున్నాయి. దీనివల్ల చాలా మంది ప్రాణాలు పణంగా పెట్టి 'దొంగ చాటు' అబార్షన్ల వైపు వెళ్తున్నారు.
• 
  

ముగింపు:

చట్టాలు కేవలం గెజిట్‌లలో ఉంటే సరిపోదు, అవి సామాన్యుడికి అందుబాటులో ఉండాలి. అబార్షన్ అనేది కేవలం ఒక మెడికల్ ప్రొసీజర్ మాత్రమే కాదు, అది ఒక మహిళ యొక్క శారీరక స్వయంప్రతిపత్తి (Bodily Autonomy). ఇది సాకారం కావాలంటే ఆసుపత్రుల్లో పారదర్శకత, డాక్టర్లలో అవగాహన పెరగాలి.